Zapowiedź zniesienia apartheidu
W lutym 1991 prezydent de Klerk ogłosił zamiar zniesienia wszystkich pozostałych ustaw rasistowskich.
W marcu zniesiono kontrolę rasowej własności ziemi, umożliwiając wszystkim obywatelom RPA zakup ziemi w dowolnym miejscu.
W czerwcu 1991 zniesiono wszelkie dyskryminujące rasowo ustawodawstwo, a we IX de Klerk ogłosił projekt konstytucji dającej czarnej ludności prawa wyborcze, ale zapewniającej również silną ochronę białej mniejszości. Referendum (marzec 1992), przeprowadzone wyłącznie wśród białej ludności, dało de Klerkowi pełen mandat do kontynuowania planów związanych z nową konstytucją i końcem rządów białej mniejszości.
Również w czerwcu 1992 ponad 40 osób zostało zabitych w czarnym mieście Boipatong przez Inkathę, wspomaganą i zachęcaną przez policję. Afrykański Kongres Narodowy wezwał do wstrzymania negocjacji konstytucyjnych do czasu, gdy rząd przedsięweźmie środki ograniczające przemoc.
Wprowadzenie apartheidu
w 1948 władzę objęła koalicja afrykanerska, która w 1951 połączyła się i utworzyła Partię Narodową. Jej przywódca, F.D. Malan zapoczątkował politykę apartheidu, próbując ją usprawiedliwiać jako „równy, ale oddzielny” rozwój.
W rzeczywistości wszystkim, poza białą mniejszością, odebrano prawo głosu w sprawach państw. W latach 50. Afrykański Kongres Narodowy (ANC, organizator ruchu wyzwoleńczego czarnej ludności, założył w 1912 pod nazwą Południowoafrykańskiego Tubylczy Kongres Narodowy) przeprowadził kampanię obywatelskiego nieposłuszeństwa. Jak inne podobne ruchy, w 1960 został zdelegalizowany, a jego przywódca. N. Mandela, oskarżony (1964) o sabotaż i skazany na karę śmierci, zamienioną na dożywotnie więzienie. Stał się on głównym symbolem opozycji czarnych wobec apartheidu; w więzieniu pozostał do 1990.