Udomowienie, domestykacja zwierząt
Długotrwały i stały proces sztucznej selekcji zwierząt, przeprowadzany w celu uzyskania i utrwalenia w nich cech i właściwości korzystnych z punktu widzenia potrzeb człowieka.
Wszystkie zwierzęta udomowione są mało podobne do dzikich przodków, ponieważ pod wpływem udomowiania zaszły bardzo duże zmiany zarówno w ich wyglądzie i budowie organizmu (zmiany morfologiczne), jak i w działalności organizmu (zmiany fizjologiczne).
Zmiany te są różnorodne. Bydło jest w porównaniu z dzikimi przodkami znacznie drobniejsze, natomiast koń domowy – większy od konia dzikiego. Największy wpływ na powstawanie zmian w budowie i funkcjonowaniu organizmów zwierząt udomowionych miał człowiek.
Dążył on do wytworzenia takich form zwierząt, które jak najlepiej zaspokajałyby jego potrzeby: dostarczały mięsa, tłuszczu, wełny, pierza, mleka. Hodowlana działalność człowieka zawsze zmierza w kierunku wytwarzania typów zwierząt do określonych celów użytkowych (np. typ mięsny i tłuszczowy u świń, bydło mleczne lub opasowe).
U bydła wskutek warunków hodowli zanikło silne umięśnienie nóg, które umożliwiało zwierzętom żyjącym w stanie dzikim przebywanie znacznych przestrzeni w poszukiwaniu pożywienia. Nogi stały się krótkie i stosunkowo słabe. Rozwinął się natomiast tułów, który dostarcza człowiekowi mięsa, a także powiększyły się gruczoły produkujące mleko.
Hodowcy świń tak dobierali warunki hodowli, żeby rozwinęła się tkanka tłuszczowa, której zwierzęta dzikie, prowadzące ruchliwy tryb życia, prawie nie mają. Hodowlą owiec kierowano tak. aby uzyskać jak największą wydajność wełny u odmian wełnistych, a mięsa i tłuszczu u odmian mięsnych.